کاش گاهی جواب «اوضاع چطوره؟» همان تعارفات کلیشه ای همیشگی نبود. کاش پرسیدن این سوال بعد از مدتها را تعبیر دیگری نمی کردیم. شاید آن وقت می شد نشست و درباره اوضاع پرسید بدون اینکه کسی فکر کند این پرسش منظور و مفهومی سنگین به دنبال دارد. کاش کسی فکر نمی کرد که بعد این مدت منظور از این سوال میل به تغییر شرایط بوجود آمده است و می توانستیم بنشینیم و ساعتی در کنار هم حرف بزنیم و از هم بپرسیم که واقعا شرایط چه تغییری کرده است. شاید جواب این سوال ها کمکی بود تا بار سنگین سوالهایمان را تا ابد حمل نکنیم. شاید اصلا کمکی بود تا می فهمیدیم که جواب بعضی سوالهایمان را اشتباه فهمیده ایم. شاید... ولی ما درگیریم...درگیر نمی دانم چه؟ شاید فرهنگی پوسیده یا قوانین من در آوردی نخ نمایی که دست و بالمان را می گیرد... همانطور که در طول رابطه٬ گریبانمان را گرفت... تا وقتی که اسیریم اوضاع همین خواهد بود...

/ 0 نظر / 10 بازدید