باور کن!

"باور کن حس کردم

با تمام وجود

همانگونه که گوشه ای نشسته بودم

لمس کردم تنهایی را

آن زبری و شکنندگی ملایمش را چشیدم

گویا طعم زیتون بود

و شنیدم اینکه جدا افتاده ایم

چه بوی تند و زننده ای داشت این عزلت بی انتها

به روشنی دیدم که مسیرهایمان متفاوت است

و در آخر گریستم

به سپاس از این درماندگی

                                    شاید!

باور میکنی حس کردم

                                 با تمام وجود؟"

 

 

 راستش رو بخوای هيچ وقت فکر نمی کردم بعضی از شعرهايی که تو دفترم دارم در مورد خودم يه روزی صدق بکنن.ولی الان...احساس می کنم اين شعر ها رو برای من گفتن! می بينی تو رو خدا...

 

  
نویسنده : م____________ا (خوب و بد درهم ِ ) ; ساعت ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳ امرداد ،۱۳۸٤